कहीं दूर...

सोनेरी संध्याकाळी कुठेतरी डोंगरात सूर्य अस्तास जावा, आणि त्याने जातांना आकाशात उधळलेले रंग पाहून मन तुझ्या आठवणींनी अजूनच व्याकूळ व्हावं.

वाऱ्याची झुळूक हलकेच गुदगुल्या करून जावी आणि उगीचच खुद्कन हसू फुलावं.

अचानकच एखादी सुरेखशी कल्पना सुचावी आणि त्याच भरात शब्दही तितकेच सुंदर उमटावेत.

जवळच ठेवलेली पेटी पुढे ओढावी आणि बोटं फिरवून सूरांचे लोट काढावेत.

तुझ्या आठवणींत असा असताना, मग आपसूकच माझ्या ओठांवर गाणं यावं:

काहीं दूर जब दिन ढल जाए
सॉंझ की दुल्हन बदन चुराए
चुपकेसे आए
मेरे खयालोंके आंगन में
कोई सपनोंके दीप जलाए, दीप जलाए

कहीं दूर...

गाणं संपताना नकळतच आलेले दोन अश्रू मग हळूच पुसून टाकावेत.

तुझी आठवण येत असताना हे सारे असेच व्हावे...